Enfeksiyon HastalıklarıYoğun BakımGöğüs HastalıklarıOnkolojiHematoloji

Onkoloji Yoğun Bakımda Sık Karşılaşılan Komplikasyonlar ve Yönetimi

Onkoloji yoğun bakım üniteleri (YBÜ), kanser tanısı almış ve hayatı tehdit eden komplikasyonlar geliştiren hastalara kritik bakım hizmeti sunmaktadır. Bu hastalar, altta yatan hastalıkları, kemoterapi, radyoterapi ve cerrahi gibi tedavileri nedeniyle çeşitli komplikasyonlara yatkındır. Bu blog yazısında, onkoloji YBÜ'lerinde sık karşılaşılan komplikasyonları ve yönetim stratejilerini ayrıntılı olarak inceleyeceğiz.

1. Nötropenik Ateş ve Enfeksiyonlar

Nötropeni, kemoterapi veya diğer kanser tedavilerinin bir sonucu olarak beyaz kan hücrelerinin (özellikle nötrofillerin) sayısında azalmadır. Nötrofiller, enfeksiyonlarla savaşmada kritik rol oynadığından, nötropenik hastalar enfeksiyonlara karşı son derece savunmasızdır. Nötropenik ateş, yani nötropeni ile birlikte ateşin (genellikle ≥38.3°C) olması, acil tıbbi müdahale gerektiren ciddi bir durumdur.

1.1. Etkenler ve Risk Faktörleri

• Kemoterapi: Özellikle miyelosupresif (kemik iliğini baskılayan) kemoterapi rejimleri.
• Kanser Türü: Lösemi, lenfoma ve miyelodisplastik sendrom gibi hematolojik maligniteler.
• Kök Hücre Nakli: Otolog veya allojenik kök hücre nakli alan hastalar.
• Beslenme Durumu: Malnütrisyon ve yetersiz beslenme.
• Mukozit: Ağız ve sindirim sisteminde mukoza iltihabı, enfeksiyon riskini artırır.
• Santral Venöz Kateterler: Kateter ilişkili enfeksiyonlar.

1.2. Tanı

• Ateş Ölçümü: Düzenli ateş ölçümü ve ateşin erken tespiti.
• Kan Kültürü: Kan dolaşımında bakteri veya mantar varlığını tespit etmek için. En az iki farklı bölgeden (tercihen bir santral kateterden ve bir periferik venden) alınmalıdır.
• İdrar Tahlili ve Kültürü: İdrar yolu enfeksiyonlarını tespit etmek için.
• Akciğer Grafisi: Pnömoni veya diğer akciğer enfeksiyonlarını değerlendirmek için.
• Diğer Kültürler: Yara yeri, kateter ucu veya diğer potansiyel enfeksiyon kaynaklarından kültür alınabilir.
• Prokalsitonin (PCT): Bakteriyel enfeksiyonları değerlendirmede yardımcı bir belirteç olabilir.

1.3. Yönetim

1. Ampirik Antibiyotik Tedavisi: Ateşin ilk belirtisinde geniş spektrumlu antibiyotiklere başlanmalıdır. Antibiyotik seçimi, yerel direnç paternlerine ve hastanın klinik durumuna göre belirlenmelidir. Sefepim, meropenem veya piperasilin-tazobaktam gibi ilaçlar sıkça kullanılır.
2. Antifungal Tedavi: Bakteriyel enfeksiyon şüphesi yoksa ve risk faktörleri (uzun süreli nötropeni, geniş spektrumlu antibiyotik kullanımı) varsa antifungal tedavi düşünülebilir. Flukonazol, vorikonazol veya amfoterisin B gibi ilaçlar kullanılabilir.
3. Granülosit Koloni Uyarıcı Faktör (G-CSF): Nötrofil üretimini artırmak ve nötropeni süresini kısaltmak için G-CSF (filgrastim veya pegfilgrastim) uygulanabilir.
4. Sıvı Tedavisi ve Destekleyici Bakım: Ateş ve enfeksiyon nedeniyle sıvı kaybını gidermek için intravenöz sıvılar verilir. Hastanın genel durumu desteklenir.
5. Santral Venöz Kateter Yönetimi: Kateter ilişkili enfeksiyon şüphesi varsa, kateterin çıkarılması ve kültür için gönderilmesi gerekebilir.
6. Enfeksiyon Kontrol Önlemleri: Hastanın izolasyonu, el hijyeni ve diğer enfeksiyon kontrol önlemlerine uyulmalıdır.

2. Tümör Lizis Sendromu (TLS)

Tümör lizis sendromu (TLS), kanser hücrelerinin hızlı bir şekilde parçalanması sonucu ortaya çıkan metabolik bir acil durumdur. Bu parçalanma, hücre içi maddelerin (potasyum, fosfat ve ürik asit gibi) kana salınmasına ve elektrolit dengesizliklerine, böbrek yetmezliğine ve diğer ciddi komplikasyonlara yol açabilir. TLS, özellikle hızlı büyüyen ve kemoterapiye duyarlı kanserlerde (örneğin, akut lösemi, Burkitt lenfoma) daha sık görülür.

2.1. Patofizyoloji

• Hiperkalemi: Hücre içi potasyumun kana salınması sonucu ortaya çıkar. Kardiyak aritmilere ve ani ölüme yol açabilir.
• Hiperfosfatemi: Hücre içi fosfatın kana salınması sonucu ortaya çıkar. Kalsiyum fosfat çökeltilerinin oluşmasına ve böbrek yetmezliğine katkıda bulunabilir.
• Hipokalsemi: Hiperfosfatemiye bağlı olarak serum kalsiyum düzeyinde düşüş görülür. Tetani, nöbetler ve kardiyak disfonksiyona yol açabilir.
• Hiperürisemi: Hücre içi nükleik asitlerin parçalanması sonucu ürik asit üretimi artar. Ürik asit kristalleri böbrek tübüllerinde birikerek böbrek yetmezliğine neden olabilir.

2.2. Risk Faktörleri

• Kanser Türü: Hızlı büyüyen ve kemoterapiye duyarlı kanserler (akut lösemi, Burkitt lenfoma).
• Tümör Yükü: Yüksek tümör yükü olan hastalar.
• Böbrek Yetmezliği: Önceden böbrek yetmezliği olan hastalar.
• Dehidratasyon: Yetersiz sıvı alımı.
• Sitotoksik Tedavi: Kemoterapi veya radyoterapi.

2.3. Tanı

Cairo-Bishop kriterleri, TLS tanısı için yaygın olarak kullanılır. Bu kriterler, laboratuvar bulgularına (hiperkalemi, hiperfosfatemi, hipokalsemi, hiperürisemi) ve klinik bulgulara (böbrek yetmezliği, kardiyak aritmi, nöbetler) dayanır.

2.4. Yönetim

1. Sıvı Tedavisi: Bol miktarda intravenöz sıvı (genellikle izotonik salin) verilerek hidrasyon sağlanır ve böbrek perfüzyonu artırılır.
2. Allopurinol: Ürik asit üretimini inhibe ederek hiperürisemiyi önler.
3. Rasburikaz: Ürik asidi allantoin'e dönüştürerek serum ürik asit düzeyini hızla düşürür. Özellikle yüksek riskli hastalarda veya allopurinolün yetersiz kaldığı durumlarda tercih edilir.
4. Elektrolit Dengesinin Düzeltilmesi:
   • Hiperkalemi: Kalsiyum glukonat, insülin-glikoz infüzyonu, sodyum bikarbonat ve katyon değiştirici reçineler (sodyum polistiren sülfonat) kullanılabilir. Şiddetli hiperkalemide hemodiyaliz gerekebilir.
   • Hiperfosfatemi: Alüminyum hidroksit veya kalsiyum karbonat gibi fosfat bağlayıcılar kullanılabilir.
   • Hipokalsemi: Kalsiyum glukonat veya kalsiyum klorür infüzyonu yapılabilir. Ancak, hiperfosfatemi varsa kalsiyum verilmesi dikkatli olunmalıdır, çünkü kalsiyum fosfat çökeltileri oluşabilir.
5. Böbrek Yetmezliğinin Yönetimi: Sıvı dengesinin sağlanması, elektrolitlerin düzeltilmesi ve diüretikler kullanılabilir. Şiddetli böbrek yetmezliğinde hemodiyaliz veya sürekli renal replasman tedavisi (CRRT) gerekebilir.

3. Akut Solunum Yetmezliği (ARDS)

Akut solunum yetmezliği (ARDS), akciğerlerde yaygın inflamasyon ve sıvı birikimi ile karakterize edilen ciddi bir durumdur. Bu durum, oksijenin kana geçişini engeller ve solunum yetmezliğine yol açar. Onkoloji hastaları, kemoterapi, radyoterapi, enfeksiyonlar ve tümör metastazı gibi nedenlerle ARDS geliştirme riski altındadır.

3.1. Nedenler ve Risk Faktörleri

• Enfeksiyonlar: Pnömoni, sepsis.
• Kemoterapi: Bleomisin, metotreksat gibi bazı kemoterapi ilaçları akciğer toksisitesine neden olabilir.
• Radyoterapi: Akciğerlere radyoterapi uygulanması.
• Hematopoetik Kök Hücre Nakli (HSCT): HSCT sonrası graft-versus-host hastalığı (GVHD) veya enfeksiyonlar.
• Tümör Metastazı: Akciğerlere metastaz yapmış tümörler.
• Sepsis: Kanser hastalarında sepsis riski yüksektir ve ARDS'ye yol açabilir.
• Transfüzyon İlişkili Akut Akciğer Hasarı (TRALI): Kan transfüzyonu sonrası antikor aracılı akciğer hasarı.
• Aspirasyon Pnömonisi: Kusmuk veya mide içeriğinin akciğerlere kaçması.

3.2. Tanı

ARDS tanısı, Berlin Kriterleri'ne göre konulur:

• Akut Başlangıç: Bilinen bir klinik olaydan sonraki 1 hafta içinde solunum sıkıntısı gelişmesi.
• Bilateral Opasiteler: Akciğer grafisinde veya bilgisayarlı tomografide (BT) bilateral infiltrasyonlar görülmesi (kalp yetmezliği veya sıvı yüklenmesi ile açıklanamayan).
• Solunum Yetmezliği: Mekanik ventilasyon gerektiren solunum yetmezliği.
• PaO2/FiO2 Oranı: PaO2/FiO2 oranının ≤300 mmHg olması (PEEP ≥5 cmH2O ile).
  • Hafif ARDS: 200 mmHg < PaO2/FiO2 ≤ 300 mmHg
  • Orta ARDS: 100 mmHg < PaO2/FiO2 ≤ 200 mmHg
  • Ağır ARDS: PaO2/FiO2 ≤ 100 mmHg

3.3. Yönetim

1. Mekanik Ventilasyon:
   • Düşük Tidal Volüm (4-6 mL/kg): Akciğer hasarını en aza indirmek için düşük tidal volüm kullanılır.
   • Yüksek PEEP (Pozitif Ekspirasyon Sonu Basıncı): Alveollerin açık kalmasını sağlamak ve oksijenasyonu iyileştirmek için yüksek PEEP uygulanır.
   • Prone Pozisyonu: Hastanın yüzüstü pozisyonda yatırılması, akciğerlerin havalanmasını iyileştirebilir ve oksijenasyonu artırabilir.
2. Sıvı Yönetimi: Sıvı yüklenmesinden kaçınılmalı ve diüretikler kullanılabilir.
3. Nedene Yönelik Tedavi: Enfeksiyon varsa antibiyotik tedavisi başlanmalı, kemoterapiye bağlı akciğer hasarı varsa kemoterapi kesilmelidir.
4. Destekleyici Bakım: Beslenme desteği, derin ven trombozu (DVT) profilaksisi, stres ülseri profilaksisi ve enfeksiyon kontrol önlemleri alınmalıdır.
5. Nöromüsküler Blokörler: Şiddetli ARDS'de ventilasyon uyumsuzluğunu azaltmak için nöromüsküler blokörler (örneğin, cisatrakuryum) kullanılabilir.
6. Ekstrakorporeal Membran Oksijenasyonu (ECMO): Şiddetli ARDS'de konvansiyonel tedavilere yanıt alınamazsa ECMO düşünülebilir.

4. Kardiyovasküler Komplikasyonlar

Kanser ve kanser tedavileri, kardiyovasküler sistem üzerinde önemli etkilere sahip olabilir ve çeşitli kardiyovasküler komplikasyonlara yol açabilir. Bu komplikasyonlar, miyokardiyal disfonksiyon, aritmi, hipertansiyon, tromboembolizm ve perikardiyal hastalıkları içerebilir.

4.1. Miyokardiyal Disfonksiyon ve Kardiyomiyopati

• Nedenler:
  • Antrasiklinler: Doksorubisin, daunorubisin gibi antrasiklinler, doz bağımlı kardiyotoksisiteye neden olabilir.
  • HER2 İnhibitörleri: Trastuzumab, pertuzumab gibi HER2 inhibitörleri, miyokardiyal disfonksiyona yol açabilir.
  • Radyoterapi: Kalp bölgesine radyoterapi uygulanması.
  • Siklofosfamid: Yüksek doz siklofosfamid, miyokardite neden olabilir.
• Tanı:
  • Ekokardiyografi: Sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunu (LVEF) değerlendirmek için.
  • Kardiyak MRG: Miyokardiyal inflamasyonu ve fibrozisi değerlendirmek için.
  • Biyobelirteçler: Troponin, NT-proBNP gibi biyobelirteçler miyokardiyal hasarı gösterebilir.
• Yönetim:
  • Kalp Yetmezliği Tedavisi: ACE inhibitörleri, beta blokerler, diüretikler ve aldosteron antagonistleri kullanılabilir.
  • Digoksin: Atriyal fibrilasyon veya flutter ile birlikte kalp yetmezliği olan hastalarda kullanılabilir.
  • Ivabradin: Kalp hızını düşürerek miyokardiyal oksijen ihtiyacını azaltabilir.
  • Sakubitril/Valsartan: Kalp yetmezliği tedavisinde ACE inhibitörleri veya ARB'lere alternatif olarak kullanılabilir.
  • Antrasiklin Dozunun Ayarlanması: Kardiyotoksisite riski yüksek olan hastalarda antrasiklin dozu azaltılabilir veya alternatif tedaviler düşünülebilir.

4.2. Aritmiler

• Nedenler:
  • Elektrolit Dengesizlikleri: Hiperkalemi, hipokalemi, hipomagnezemi.
  • QT Uzaması: Bazı kemoterapi ilaçları (örneğin, arsenik trioksit) QT uzamasına neden olabilir.
  • Miyokardiyal İskemi: Kanser veya kanser tedavileri nedeniyle miyokardiyal iskemi gelişebilir.
  • Otonomik Disfonksiyon: Bazı kemoterapiler otonomik disfonksiyona neden olabilir.
• Tanı:
  • EKG: Aritmi tipini belirlemek ve QT aralığını değerlendirmek için.
  • Holter Monitörizasyonu: Aralıklı aritmileri tespit etmek için.
  • Elektrofizyolojik Çalışma: Karmaşık aritmilerin mekanizmasını anlamak ve tedavi planını belirlemek için.
• Yönetim:
  • Elektrolit Dengesinin Düzeltilmesi: Elektrolit dengesizlikleri düzeltilmelidir.
  • QT Uzamasını Önleme: QT uzamasına neden olan ilaçlardan kaçınılmalı ve EKG takibi yapılmalıdır.
  • Anti-aritmik İlaçlar: Aritmi tipine göre anti-aritmik ilaçlar (örneğin, amiodaron, lidokain) kullanılabilir.
  • Kardiyoversiyon veya Defibrilasyon: Hayatı tehdit eden aritmilerde kardiyoversiyon veya defibrilasyon uygulanabilir.
  • Pacemaker veya ICD İmplantasyonu: Bradiaritmi veya ventriküler taşikardi gibi durumlarda pacemaker veya implante edilebilen kardiyoverter defibrilatör (ICD) implantasyonu gerekebilir.

4.3. Tromboembolizm

• Nedenler:
  • Kanser İlişkili Tromboz (CAT): Kanser hücreleri prokoagülan maddeler salgılayarak tromboz riskini artırır.
  • Kemoterapi: Bazı kemoterapi ilaçları tromboz riskini artırabilir.
  • Santral Venöz Kateterler: Kateter ilişkili tromboz.
  • Cerrahi: Kanser cerrahisi sonrası tromboz riski artar.
  • Hareketsizlik: Uzun süreli yatak istirahati.
• Tanı:
  • D-dimer: Yüksek D-dimer düzeyi tromboz şüphesini artırır.
  • Venöz Doppler Ultrasonografi: Derin ven trombozunu (DVT) tespit etmek için.
  • Pulmoner Anjiyografi veya BT Pulmoner Anjiyografi: Pulmoner emboliyi (PE) tespit etmek için.
• Yönetim:
  • Antikoagülan Tedavi:
    • Düşük Molekül Ağırlıklı Heparin (DMAH): Enoksaparin, dalteparin gibi DMAH'ler yaygın olarak kullanılır.
    • Fondaparinuks: DMAH'lere alternatif olarak kullanılabilir.
    • Direkt Oral Antikoagülanlar (DOAK): Apiksaban, rivaroksaban, edoksaban ve dabigatran gibi DOAK'lar, bazı durumlarda DMAH'lere alternatif olarak kullanılabilir.
    • Varfarin: K vitamini antagonisti olan varfarin, antikoagülan tedavi olarak kullanılabilir, ancak kullanımı DOAK'lara göre daha zordur.
  • Trombolitik Tedavi: Hayatı tehdit eden PE'de trombolitik tedavi (örneğin, alteplaz) düşünülebilir.
  • Kateter Yönlendirmeli Tromboliz: Büyük venlerdeki trombozları çözmek için kateter yönlendirmeli tromboliz uygulanabilir.
  • Inferior Vena Cava (IVC) Filtresi: Antikoagülan tedavi kontrendike ise veya tekrarlayan PE'si olan hastalarda IVC filtresi yerleştirilebilir.
  • Profilaksi: Yüksek riskli hastalarda (örneğin, cerrahi sonrası veya yatak istirahati olan hastalar) DVT profilaksisi (DMAH veya mekanik profilaksi) uygulanmalıdır.

5. Nörolojik Komplikasyonlar

Kanser ve kanser tedavileri, sinir sistemi üzerinde çeşitli etkilere sahip olabilir ve nörolojik komplikasyonlara yol açabilir. Bu komplikasyonlar, ensefalopati, nöbetler, inme, periferik nöropati ve spinal kord kompresyonunu içerebilir.

5.1. Ensefalopati

• Nedenler:
  • Metabolik Ensefalopati: Karaciğer yetmezliği, böbrek yetmezliği, elektrolit dengesizlikleri, hipoglisemi, hiperglisemi.
  • Enfeksiyonlar: Menenjit, ensefalit, sepsis.
  • İlaç Toksisitesi: Kemoterapi ilaçları, immünoterapi ilaçları.
  • Beyin Metastazı: Beyin metastazı veya leptomeningeal yayılım.
  • Paraneoplastik Sendromlar: Kanser hücreleri tarafından üretilen antikorlar veya sitokinler.
• Tanı:
  • Mental Durum Değerlendirmesi: Bilinç düzeyi, oryantasyon, dikkat ve hafıza değerlendirilir.
  • Kan Testleri: Elektrolitler, karaciğer fonksiyon testleri, böbrek fonksiyon testleri, amonyak düzeyi, kan şekeri.
  • Beyin Görüntüleme: BT veya MRG.
  • Elektroensefalografi (EEG): Nöbet aktivitesini veya yaygın serebral disfonksiyonu değerlendirmek için.
  • Lomber Ponksiyon: Menenjit veya ensefaliti ekarte etmek için.
• Yönetim:
  • Nedene Yönelik Tedavi: Altta yatan neden tedavi edilmelidir (örneğin, enfeksiyon varsa antibiyotik tedavisi, metabolik bozukluklar düzeltilmelidir).
  • Destekleyici Bakım:
    • Havayolu Yönetimi: Bilinç düzeyi düşük hastalarda havayolunun açık tutulması gerekebilir.
    • Sıvı ve Elektrolit Dengesinin Sağlanması: Dehidratasyon veya elektrolit dengesizlikleri düzeltilmelidir.
    • Nöbet Kontrolü: Nöbetler anti-epileptik ilaçlarla kontrol altına alınmalıdır.

5.2. Nöbetler

• Nedenler:
  • Beyin Metastazı: Beyin metastazı veya leptomeningeal yayılım.
  • Enfeksiyonlar: Menenjit, ensefalit.
  • İlaç Toksisitesi: Kemoterapi ilaçları, immünoterapi ilaçları.
  • Metabolik Bozukluklar: Hipoglisemi, hiperglisemi, elektrolit dengesizlikleri.
  • Kafa İçi Basınç Artışı: Tümör veya ödem nedeniyle kafa içi basıncının artması.
• Tanı:
  • Nörolojik Muayene: Nöbet tipi ve nörolojik defisitler değerlendirilir.
  • EEG: Nöbet aktivitesini tespit etmek ve nöbet tipini belirlemek için.
  • Beyin Görüntüleme: BT veya MRG.
  • Kan Testleri: Elektrolitler, karaciğer fonksiyon testleri, böbrek fonksiyon testleri, kan şekeri.
• Yönetim:
  • Akut Nöbet Tedavisi:
    • Benzodiazepinler: Lorazepam, diazepam veya midazolam gibi benzodiazepinler ilk basamak tedavidir.
    • Fosfenitoin veya Fenitoin: Benzodiazepinlere yanıt alınamazsa fosfenitoin veya fenitoin kullanılabilir.
    • Levetirasetam veya Valproik Asit: Status epileptikus tedavisinde kullanılabilir.
  • Nöbet Profilaksisi:
    • Anti-epileptik İlaçlar: Tekrarlayan nöbetleri önlemek için anti-epileptik ilaçlar (örneğin, levetirasetam, fenitoin, valproik asit) kullanılır.
  • Nedene Yönelik Tedavi: Altta yatan neden tedavi edilmelidir (örneğin, beyin metastazı varsa radyoterapi veya cerrahi).

6. Gastrointestinal Komplikasyonlar

Kanser ve kanser tedavileri, gastrointestinal sistem üzerinde çeşitli etkilere sahip olabilir ve gastrointestinal komplikasyonlara yol açabilir. Bu komplikasyonlar, mukozit, bulantı-kusma, diyare, konstipasyon ve gastrointestinal kanamayı içerebilir.

6.1. Mukozit

• Nedenler:
  • Kemoterapi: Özellikle yüksek doz kemoterapi rejimleri.
  • Radyoterapi: Baş ve boyun bölgesine radyoterapi uygulanması.
  • Hematopoetik Kök Hücre Nakli (HSCT): HSCT sonrası graft-versus-host hastalığı (GVHD).
• Tanı:
  • Oral Mukozit Değerlendirme: Oral mukozit derecesi, çeşitli skorlama sistemleri (örneğin, Dünya Sağlık Örgütü (WHO) mukozit ölçeği) kullanılarak değerlendirilir.
  • Endoskopi: Şiddetli mukozit vakalarında endoskopi yapılabilir.
• Yönetim:
  • Ağız Bakımı:
    • Sık Ağız Çalkalama: Tuzlu su veya sodyum bikarbonat solüsyonu ile sık sık ağız çalkalama.
    • Yumuşak Diş Fırçası: Yumuşak diş fırçası kullanılarak nazikçe diş fırçalama.
    • Alkol İçermeyen Ağız Gargaraları: Alkol içermeyen ağız gargaraları kullanma.
  • Ağrı Kontrolü:
    • Topikal Anestezikler: Lidokain veya benzokain içeren topikal anestezikler ağrıyı hafifletebilir.
    • Sistemik Ağrı Kesiciler: Şiddetli ağrılarda opioidler kullanılabilir.
  • Beslenme Desteği:
    • Yumuşak ve Sulu Gıdalar: Yumuşak ve sulu gıdalar tüketme.
    • Beslenme Takviyeleri: Gerekirse beslenme takviyeleri kullanma.
    • Parenteral Beslenme: Şiddetli mukozit vakalarında parenteral beslenme gerekebilir.
  • Palifermin: Rekombinant insan keratinosit büyüme faktörü olan palifermin, mukoziti önlemeye ve tedavi etmeye yardımcı olabilir.

6.2. Bulantı ve Kusma

• Nedenler:
  • Kemoterapi: Sisplatin, doksorubisin gibi bazı kemoterapi ilaçları.
  • Radyoterapi: Karın bölgesine radyoterapi uygulanması.
  • Opioidler: Opioid ağrı kesiciler.
  • Metabolik Bozukluklar: Üremi, hiperkalsemi.
  • Kafa İçi Basınç Artışı: Tümör veya ödem nedeniyle kafa içi basıncının artması.
• Tanı:
  • Bulantı ve Kusma Değerlendirmesi: Bulantı ve kusmanın şiddeti, sıklığı ve tetikleyici faktörler değerlendirilir.
• Yönetim:
  • Anti-emetik İlaçlar:
    • 5-HT3 Reseptör Antagonistleri: Ondansetron, granisetron, palonosetron.
    • NK1 Reseptör Antagonistleri: Aprepitant, fosaprepitant, netupitant.
    • Kortikosteroidler: Deksametazon.
    • Dopamin Reseptör Antagonistleri: Metoklopramid, proklorperazin.
    • Benzodiazepinler: Lorazepam.
  • Hidrasyon: Sıvı kaybını gidermek için intravenöz sıvılar verilir.
  • Beslenme Desteği: Küçük ve sık öğünler tüketme, yağlı ve baharatlı gıdalardan kaçınma.

Onkoloji yoğun bakım ünitelerinde sık karşılaşılan bu komplikasyonların erken tanısı ve uygun yönetimi, hastaların sağkalımını ve yaşam kalitesini artırmak için hayati öneme sahiptir. Bu blog yazısı, bu konudaki farkındalığı artırmayı ve sağlık profesyonellerine pratik bilgiler sunmayı amaçlamaktadır.